Mamy dzisiaj: czwartek, 08 grudnia 2022
 
 



Znajdź w katalogu
Autor sztuki:
Tytuł sztuki:


Aktualność
2008-08-30
26. zeszyt "Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży"
Jest już zeszyt 26. Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu pod redakcja Zbigniewa Rudzińskiego

Spis treści:

1. Ulrich Hub
Na Arce o ósmej
2.Lutz Hübner
Sprawa honoru
3. Philippe Dorin
Stój! Nie ruszaj się!
4. Jean-Claude Grumberg
Pinok i Barbie
5. Noty o autorach
6. Indeks utworów wydanych w zeszytach 1 - 25

Noty o utworach:

URLICH HUB, An der Arche um acht (Na Arce o ósmej)

Śnieg, lód, bezkresna biel, czasem zagwiżdże wiatr. Wśród tego monotonnego, arktycznego krajobrazu nudzą się trzy pingwiny. Z tej przyczyny też stale się kłócą. O wszystko. Czy pingwiny śmierdzą rybą, czy można zabić motyla i co na to powie Bóg. Ma przecież wyjątkowo dobre oczy i uszy , poza tym doskonałą pamięć, ale tylko pod warunkiem, że naprawdę istnieje. Spornych pytań pojawia się coraz więcej. Pewnego razu przylatuje gołąb i przynosi wiadomość. Od Boga właśnie. Ma On dość kłócących się bez przerwy ludzi i zwierząt i z tego powodu planuje wielki potop, który ma spłukać ziemię, aby można było zacząć wszystko od nowa. Planowany potop przeżyje tylko ten, kto dostanie bilet na Arkę Noego. Jednak karty pokładowe otrzyma tylko po dwóch przedstawicieli każdego gatunku. Poza tym na statek trzeba się stawić punktualnie o ósmej, bo kto się spóźni, ten utonie. Przed obu wybranymi pingwinami pojawia się dylemat: przecież one są trzy, a nie dwa, jak wymaga Bóg. Można oczywiście od czasu do czasu się posprzeczać, ale nie wolno zostawić przyjaciela w potrzebie. Nie zważając więc na grożące niebezpieczeństwo (niesubordynacja może się skończyć wyrzuceniem za burtę, a co za tym idzie wymarciem całego gatunku) przemycają na pokład swego przyjaciela. Jakby tego było mało, przed pingwinami pojawiają się kolejne wielkie pytania: czy można wierzyć w Boga nie mając i nie oczekując dowodu na Jego istnienie, a jeżeli Go w ogóle nie ma, to dlaczego się bez przerwy o Nim mówi, czy ważniejsza jest lojalność i przyjaźń, czy może jednak obowiązujące są zalecania i przepisy, czy to sprawiedliwe, że Bóg karze potopem ludzi i zwierzęta, czy na Boga można być wściekłym, czy popełnia błędy i czy się może do nich przyznać? Z porównywalną do dziecięcej naiwnością pingwiny rozmawiają o tych i innych problemach, nie dając jednoznacznych rozwiązań i odpowiedzi. Sztuka, jak wszystkie prawdziwe komedie, porusza w niepoważny sposób wiele bardzo poważnych kwestii. Autor za brawurowy tekst „Arki..." został wyróżniony dwoma prestiżowymi nagrodami wspierającymi twórczość dramaturgiczną dla dzieci w Niemczech: w roku 2006 nagrodą Deutscher Kinderhörspielpreis ( Niemiecką Nagroda za słuchowisko dla dzieci) i w roku 2008 nagrodą Deutscher Kinderliteraturpreis (Niemiecką Nagrodą Literacką za twórczość dla dzieci).

LUTZ HÜBNER, Ehrensache (Sprawa honoru)

Sztuka pokazuje, że można mieszkać w tym samym mieście, ale żyć w odmiennych światach, rządzących się innymi prawami. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że to zgoła banalna historia: dwie dziewczyny umawiają się na wspólny weekendowy „wypad" do większego miasta z dwoma chłopakami. Nic wielkiego: trochę zakupów, wieczorem kino i dyskoteka, a „ potem się zobaczy". Uczestnikom wycieczki w gruncie rzeczy chodzi przecież tylko to, aby się wyrwać z monotonii codzienności i coś przeżyć. Jednak pod koniec tego tak dobrze zapowiadającego się dnia, 16- letnia Ellena zostaje na podmiejskim parkingu brutalnie zamordowana 30 ciosami noża, a jej młodsza koleżanka żyje tylko dlatego, że sprawcy uznali ją za martwą. Wprawdzie mordercy zostają bardzo szybko ujęci, ale co dokładnie wydarzyło tego dnia jest niejasne. W psychologicznej grze rozgrywającej się między czworgiem młodych bohaterów i biegłym sądowym autor próbuje prześledzić mechanizmy, które doprowadziły do tak okrutnego aktu przemocy. Przecież młodociani mordercy byli dotychczas postrzegani jako mili i zrównoważeni chłopcy. Jaką rolę w tej historii odegrały archaiczne stereotypy kobiety i mężczyzny? Może to urażona duma, różnice kulturowe, historia „obcych" w Niemczech ( dwójka bohaterów jest tureckiego pochodzenia), dramat o frustracji, emocjonalnych urazach, poniżeniu i zwątpieniu prowadzących do uzewnętrznienia ostrych, ale ukrytych konfliktów? Lutz Hübner odwołuje się do autentycznego wydarzenia, które miało miejsce w 2004 roku. W podobnych okolicznościach zginęła 14-letnia dziewczyna. Sztuka została zaskarżona przez matkę ofiary i zakazana na czas procesu sądowego. Zakaz zdjęto w 2008 roku, gdy wyrokiem sądowym m.in. uznano, że sztuka nie jest dramatem dokumentalnym opartym na aktach sądowych.
Druk tego utworu w Nowych Sztukach dla Dzieci i Młodzieży jest jego pierwszą (przed niemiecką) publikacją.

PHILLIPPE DORIN, Bouge plus! (Stój! Nie ruszaj się!)

Sztuka, jak zapowiada autor na początku, została napisana jako seria scen, których kolejność może być zmieniana i stanowić dobry materiał do konstruowania za każdym razem innego spektaklu. Wśród trzech elementów Kwiatów, Krzesła i Stołu żyje "rodzina". Ojciec i Matka próbują rozmawiać ze sobą, ale nic z tego nie wynika, nie zauważają Dziecka... To ono swoimi pytaniami wywołuje próby dialogu rodziców, które jednak przekształcają się w absurdalną wyliczankę. Ojciec strofuje Dziecko, które wzywa na pomoc Matkę, ona zaś nie reaguje na jego wołanie. Dlatego Dziecko szuka kontaktu z Kwiatami, Krzesłem i próbuje zrozumieć postawę rodziców, ale przedmioty milczą. Jest taka scena, kiedy postaci gromadzą się w różnej konfiguracji wokół Stołu udając Rodzinę. Wszystko jest „niby" normalnie i dzieje się „niby" jak powinno...
Cała ta historia opowiadana jest po to, by zwrócić uwagę na rozterki dziecka niekochanego, zagubionego wśród rozproszonych potrzeb i ambicji rodziców wynikających z braku porozumienia, nieumiejętności rozmawiania. Wzruszająca, chwilami absurdalna opowieść o języku, który niczemu nie służy.
Premiera Stój! Nie ruszaj się! odbyła się w 2002 roku w La Chartreuse de Villeneuve lez Avignon, od tego momentu sztuka jest chętnie wystawiana na wielu scenach francuskich m.in. National Drama Centre-Comédie de St-Etienne w 2005 czy Théâtre de l'Est Parisien w 2007 roku. Tekst Dorina znalazł się również w finale konkursu na sztukę dla młodej publiczności Prix Collidram 2008.

JEAN-CLAUDE GRUMBERG, Pinok i Barbie (Là où les enfants n'ont rien) - Pinok i Barbie (tam, gdzie dzieci nie mają nic)

„Bajka polityczna czy nostalgiczny powrót do Pinokia Carla Collodiego?"- zastanawiała się francuska publiczność, gdy wydano tekst Pinok i Barbie Jean-Claude Grumberga. Tymczasem autor w epilogu wyjaśnia, iż inspiracją do napisania sztuki była obserwacja bawiącej się córki.
Poznajemy historię Pinoka i Barbie - ulubionych zabawek Pchełki. Przed świętami rząd ogłasza dzień dzielenia się powszechnego. Można przekazać zabawki dzieciom z drugiego końca świata, które nie mają nic. Mamusia przekonuje dziewczynkę, żeby podarowała takie lalki, które sama chciałby dostać. Pchełka wybiera swoich ulubieńców: Pinoka i Barbie. Jednak zabawki nie trafiają do dzieci, tylko na wojnę - tam gdzie mnóstwo broni, karabinów i ludzi, którzy walczą ze sobą. Pinok przeobraża się w chłopca, chowa lalkę Barbie do kieszeni, ucieka i przystępuje do Rebeliantów... W wyniku szczęśliwego zrządzenia losu zabawki spotykają Pchełkę, która - udając lalkę - dotarła z kolejnym konwojem do miasteczka Trzy Razy Nic.
Sztuka Pinok i Barbie prostym językiem mówi o realnych i globalnych problemach dzisiejszego świata. Wskazuje na okrucieństwo wojny oraz naiwną i niewinną, dziecięcą miłość, która wygrywa ze wszystkimi przeciwnościami.
Grumberg znany we Francji scenarzysta i dramaturg (w roku 1991 Grand Prix Akademii Francuskiej; w 2000 Grand Prix SACD za całokształt twórczości), w ostatnich latach z powodzeniem poświęca się pisarstwu dla dzieci. Radio France Culture w 2004 roku przygotowało słuchowisko Pinok i Barbie. Później sztuka w reżyserii  Lisy Wurmser gościła na deskach Théâtre de la Véranda w Amiens (2007) oraz Théâtre de l'Est Parisien w Paryżu (2008).

Wkrótce ukaże się zeszyt 27. a w nim teksty z ostatniej, 19. edycji konkursu na sztukę teatralną dla dzieci i młodzieży oraz Ostatni Tatuś Michała Walczaka (nowa wersja utworu nadesłanego na konkurs w roku 2005):

1.Marta Guśniowska
Kaszalot
2.Piotr Bulak
Dupak
3.Marcin Graj
Za granicą snu
4.Michał Walczak
Ostatni tatuś



powrót