Mamy dzisiaj: wtorek, 06 grudnia 2022
 
 



Znajdź w katalogu
Autor sztuki:
Tytuł sztuki:


Aktualność
2014-02-06
"Czy umiesz gwizdać, Johanno?"
  • Wiwat dziadku! – recenzja spektaklu „Czy umiesz gwizdać, Johanno?”

Kiedy w ubiegłym roku, we wrześniu, uczestniczyłam w otwarciu Sceny Wspólnej Centrum Sztuki Dziecka i Szkoły Podstawowej im. Emilii Waśniowskiej „Łejery", spodziewałam się, że zobaczę tutaj dobre spektakle. I oto właśnie zaadaptowano na potrzeby teatru, dobrze już czytelnikom znany tekst Ulfa Starka „Czy umiesz gwizdać, Joanno?" Ten szwedzki autor znany jest z tego, że nie boi się poruszać trudnych tematów i robi to z właściwym sobie poczuciem humoru. Urodę tego tekstu uchwycił i oddał autor scenicznej adaptacja książki, Nick Wood.


Tak oto na scenie poznajemy dwóch chłopców. Uffe rozpowiada o zaletach bycia wnukiem. Ileż to wspaniałości wnosi do jego życia osoba dziadka. W tym momencie w sercu Berry budzi się niebotyczna tęsknota za dziadkiem. Za bliskością z kimś, kto będzie z nim łowił ryby, patrzył w niebo... Uffe znajduje na to radę. Zna takie miejsce, w którym jest wielu dziadków. Wybierają się tam następnego dnia. W jednym z pokoi znajdują samotnego pana w otoczeniu pamiątek rodzinnych. Ten jakby czekał na chłopca. Kluczem do jego serca jest kwiat, który chłopiec przynosi. Samotny mężczyzna znajduje w chłopcu empatyczngo słuchacza. Oboje karmią się swoją obecnością. Nils pręży dumnie pierś, gdy w kawiarni, do której wchodzą na ciasteczka, mówi się o podobieństwie między nimi. Tak bardzo chciał mieć wnuka... „Dlaczego mnie tak długo szukałeś?"- z ufnością dziecka pyta staruszek. Bo też Berra tłumaczy logicznie, że każdy musi mieć przynajmniej dwóch dziadków. Nils nie umie wprawdzie łowić ryb jak dziadek Uffa , ale za to robi najwspanialsze na świecie latawce. Berra postanawia urządzić mu urodziny. Przynosi ulubione cygara, babeczki cynamonowe, krawat, ale najważniejsza dla dziadka jest wyprawa na czereśnie.

Siedzieć na drzewie czereśniowym i wybierać z samego czubka najsłodsze owoce, oto co zostało w pamięci z dziecięcych wspomnień staruszka. Nie jest łatwo starszemu panu wspinać się na drzewo. Kiedy dopada go zwątpienie i chce zrezygnować, „wnuk" zachęca go tymi słowy: „Po tych gałęziach wejdziesz na górę jak po schodach. Zobaczysz, dziadku. Przecież sam mówiłeś, że zawsze trzeba się mocno napocić, żeby do czegoś dojść".


Urodę tekstu wypowiadanego ze sceny zawdzięczamy przekładowi Liliany Bardijewskiej. Dwaj ośmioletni aktorzy są autentyczni i spontaniczni. Wierzymy ich emocjom i zachowaniom. Postać dziadek Nilsa odtworzył Aleksander Machalica. Trudno o lepszą obsadę. Pan Aleksander mógłby zagrać tę postać bez charakteryzacji. Ma naturę dziadka zapisaną w duszy. Tak oto, dzięki zgromadzonym wokół tego spektaklu wielu talentom, otrzymaliśmy iskrzącą humorem przypowieść o życiu i śmierci. O chłopcu ukrytym w każdym staruszku i o potrzebie każdego chłopca, aby mieć na kim się wesprzeć. Kogoś, od kogo można się uczyć, o kogo można się troszczyć...


Chociaż spektakl kończy się śmiercią bohatera, to nie jest smutno ani widzom, ani chłopcu, który gwiżdże na jego pogrzebie, bo właśnie tego się od „dziadka" ostatnio nauczył.
W melodii tego gwizdu jest duma z kolejnego osiągnięcia i wdzięczność za darowaną przyjaźń.
Bo mali chłopcy z tego przedstawienia, niczego tak bardzo nie pragną, jak tego, aby jakiś „większy mężczyzna" stał za nimi. Aby był dziadek, choćby „wypożyczony", od którego można się uczyć.
Wystarczy już chłopców, dla których dziadkiem był telewizor, a babcią komputer...

Serdecznie polecam wszystkim dziadkom i babciom, bo mają wielką misję do spełnienia. Nikt, a już zwłaszcza nic, nie może ich w tym zastąpić.


Krystyna Adamczak

Księgarnia "Z Bajki", Poznań

male_1.jpg

źródło




Czy umiesz gwizdać, Johanno?

Nick Wood na podstawie książki Ulfa Starka

Tłumaczenie: Liliana Bardijewska

Reżyseria: Laura Słabińska
Scenografia: Aneta Tulisz-Skórzyńska
Muzyka: Jacek Skowroński
Głosy z offu: Irena Dudzińska, Zbigniew Rudziński
Konsultacja pedagogiczna: Elżbieta Drygas, Jerzy Hamerski
Asystentka reżysera: Izabella Nowacka

Występują: Sambor Dehr/Franek Styszyński, Franek Czekała/Wojtek Żelaśkiewicz, Aleksander Machalica

Produkcja: Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu

Polska prapremiera na Scenie Wspólnej 22 grudnia 2013



 


powrót